عن علمه مثقال ذرّة في ظلمات الأرض ، و يعلم عدد الأشياء و وزنها و إنّ تراب الروحانيّين بمنزلة الذهب في التراب ، فإذا كان حين البعث مطر الأرض مطر النشور فتربوا الأرض ، ثم تمخض مخض السقاء ، فيصير تراب البشر كمصير الذهب من التراب إذا غسل بالماء و الزبد من اللبن إذا مخض ، فيجمع تراب كل قالب إلى قالب ينتقل بإذن اللّه القادر إلى حيث الروح ، فتعود الصور بإذن اللّه المصوّر كهيئاتها و تلج الروح فيها ، فإذا قد استوى لا ينكر من نفسه شيئا » . مؤلف سبيل الرشاد از اين روايت كه بر بقاى ارواح بعد از موت و بقاى مناسبت موجب تميز ابدان از ديگر عناصر بين نفس و بدن و تميز اجزاى ابدان متعلق ارواح بعد از قطع علاقهء تدبيرى ارواح از ديگر اجزاى موجود در تراب دلالت مىنمايد ، به طريق خاص خود در معاد جسمانى متفطن شده است ؛ چه آن كه قول امام عليه السّلام : فيصير تراب البشر كمصير الذهب من التراب ، دلالت نمايد بر اين كه به طور كلى بدن انسانى از ديگر اجزاى موجود در خاك ، جدا و متميز است ، مثل اجزاى طلاى موجود در خاك . نگارنده ، بعد از نقل استدلال آقا على به اين روايت ، بيان مىنمايد كه امكان ندارد اجزاى بدنى ، مثل عنصر طلا ، خود ، عنصرى مستقل و متمايز از ديگر اجزاى ترابى و خاكى باشد ؛ چه آن كه مجموع اجزاى بدنى ، در مقام تعلق صورت انسانى ، ماده و هيولا و هر مادهء متعلق صورت ، خود به خود امرى لا متحصل و مبهم و متحد با صورت است و خود در نظام وجود ، امرى جدا و مقوله‌اى مستقل از صورت نمىباشد و بعد از به هم خوردن صورت بدنى و تفرق اجزا ، مطلقا ماده نفس محسوب نمىشود ، چون تحول ماده به صورت انسانى ، امرى اختيارى نيست بلكه تحول ماده به صورت انسانى ، امرى طبيعى و از ضعف وجودى نفس و بالقوه بودن آن به حسب وجود ابتدائى ناشى است و عروض موت نيز معلول قطع علاقهء اختيارى نفس نمىباشد ، بلكه موت ، چيزى